ΜΑΡΜΑΡΑ
Ο Μαρμαράς είναι ένα νησί στο οποίο κατοικούσαν ελληνικοί πληθυσμοί έως το 1923. Η ονομασία του προέρχεται από την εκτεταμένη ενασχόληση των κατοίκων του με την εξόρυξη και επεξεργασία μαρμάρου, το οποίο, χάρη στα πλούσια υπόγεια κοιτάσματα του νησιού και την τεχνογνωσία των Μαρμαρινών, έγινε γνωστό σε ολόκληρη την Οθωμανική Αυτοκρατορία και τις γύρω περιοχές. Η ευημερία του Μαρμαρά δεν κράτησε για πάντα. Το 1915, χιλιάδες μη μουσουλμάνοι κάτοικοι του νησιού οδηγήθηκαν στα τάγματα εργασίας, γνωστά και ως Αμελέ Ταμπουρού. Όσοι από τους αιχμαλώτους κατάφεραν να επιβιώσουν από τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες επέστρεψαν στον τόπο τους το 1919. Η χαρά της επιστροφής, όμως, δεν κράτησε για πολύ. Λίγα χρόνια αργότερα, το σύνολο του ελληνικού πληθυσμού του Μαρμαρά εκδιώχθηκε και, το 1923, οι πρόσφυγες έφτασαν στην Ελλάδα, κυρίως στην Αττική και τη Χαλκιδική. Στις νέες τους πατρίδες ίδρυσαν νέους οικισμούς και προσπάθησαν να ξαναχτίσουν από την αρχή τις ζωές που είχαν αναγκαστεί να αφήσουν πίσω τους.
[ΠΗΓΕΣ : www.ertnews.gr, www.hellenicheritage-asiaminor.gr]
MARMARA
Marmaras is an island that was inhabited by Greek populations until 1923. Its name derives from the extensive involvement of its inhabitants in the quarrying and processing of marble, which, thanks to the island’s rich underground deposits and the expertise of the Marmarians, became renowned throughout the Ottoman Empire and the surrounding regions. The prosperity of Marmaras did not last forever. In 1915, thousands of the island’s non-Muslim inhabitants were sent to labor battalions, also known as Amele Taburu. Those who managed to survive the extremely harsh conditions returned to their homeland in 1919. However, the joy of their return did not last long. A few years later, the entire Greek population of Marmaras was expelled, and in 1923 the refugees arrived in Greece, mainly settling in Attica and Chalkidiki. In their new homelands, they established settlements and attempted to rebuild from scratch the lives they had been forced to leave behind.