ΑΡΕΤΗ
Η αρετή είναι η ιδιότητα που συγκεντρώνει μέσα της όλα τα επιθυμητά χαρακτηριστικά και χαρίσματα του ανθρώπου. Προέρχεται από τη ρίζα αρ-, όπως και λέξεις όπως άριστος, άρτιος και αρέσκεια, υποδηλώνοντας πληρότητα, τάξη και αρμονία. Σημαίνει χάρισμα ή ταλέντο, αλλά και ικανότητα να προσαρμόζεται κανείς στις περιστάσεις, ώστε οι πράξεις του να είναι σωστές και ωφέλιμες. Ένας μύθος που συνδέει την αρετή με την ηθική επιλογή είναι εκείνος του Ηρακλή, όταν νεαρός στάθηκε μπροστά στις μορφές της Αρετής και της Κακίας. Η Αρετή του έδειξε τον δύσκολο δρόμο της προσπάθειας και της αυτοκυριαρχίας, ενώ η Κακία τον δρόμο της εύκολης ηδονής. Ο Ηρακλής διάλεξε την Αρετή, διδάσκοντας ότι η αληθινή αρετή απαιτεί κόπο και μέτρο, αλλά εξασφαλίζει ουσιαστική ολοκλήρωση και δόξα. Στην ηθική σκέψη του Αριστοτέλη η αρετή είναι μεσότητα: το μέσον μεταξύ δύο ακροτήτων, όπου η μία εκφράζει έλλειψη και η άλλη υπερβολή.
[Πηγές: www.lecturesbureau.gr, Ross W. D., (1999). Αριστοτέλης, Αθήνα, M.I.E.T.]
ARETI (VIRTUE)
Virtue is the quality that brings together all the desirable characteristics and gifts of man. It comes from the root ar-, as do words such as aristos, artios and areskeia, denoting completeness, order and harmony. It means a gift or talent, but also the ability to adapt to circumstances, so that one’s actions are correct and beneficial. A myth that connects virtue with moral choice is that of Hercules, when as a young man he stood before the figures of Virtue and Evil. Virtue showed him the difficult path of effort and self-control, while Vice showed him the path of easy pleasure. Hercules chose Virtue, teaching that true virtue requires effort and moderation, but ensures substantial completion and glory. In Aristotle’s ethical thought, virtue is a mean: the middle between two extremes, where one expresses deficiency and the other excess..